زاگرس ما

به گزارش خبرنگار مهر در شیراز، ماموران انتظامی به همراه نیروهای میراث فرهنگی این کتیبه را که در محلی در اطراف شهرستان مرودشت مخفی شده بود کشف کردند.

هنوز در این رابطه فردی دستگیر نشده اما ماموران د رحال انجام تحقیقات برای شناسایی سارقان این کتیبه هستند.شهرستان مرودشت در 45 کیلومتری شیراز قرار دارد.

حوالی اردیبهشت ماه امسال کتیبه مسجد وکیل شیراز به سرقت رفت و زمانی که نگهبان مسجد متوجه سارقان می شود دست و پای وی را بسته و فرار می کنند.

مسجد وکیل شیراز در مجموعه بناهای زندیه، در کنار بازار وکیل و حمام وکیل در مرکز این شهر قرار دارد.

این بنا یکی از بناهای زیبا و بسیار مستحکم دوره زندیه است که از لحاظ هنری و معماری از اهمیت زیادی برخوردار است و به دستور کریم خان ساخته شده‌است.

طرح این مسجد دو ایوانی بوده و دارای دو شبستان جنوبی و شرقی است. شبستان جنوبی با ستونهای سنگی یکپارچه و مارپیچ از شاخصه‌های معماری ایرانی و از مناطق دیدنی این مسجد به شمار می رود که دارای ۴۸ ستون سنگی یکپارچه است.

کتیبه مذکور از جنس سنگ یشم یکپارچه در ابعاد 125 در 70 سانتی‌متر با قطر 10 سانتی‌متردر دالان ورودی مسجد نصب شده بود و آیاتی از سوره توحید و بخشی از آیت الکرسی نیز بر روی آن نقش بسته است.

يادي از كريم خان زند افتخار ملاير و ايران

كريم خان را نیکوترین فرمانروا پس از حمله اعراب به ايران دانسته اند دانسته‌اند. کریم‌خان از طايفه زند بود كه يكي از طوايف لرهاي فيلي در "قطعه پري"‌ ملاير بود. پدرش «ایناق خان» نام داشت و رئیس ایل بود. کریم خان در آغاز یکی از سربازان سپاه نادر شاه افشار بود که پس از مرگ نادر به ایلش پیوست. کم کم با سود بردن از جو به هم ریخته پس از مرگ نادر کریم‌خان نیرویی به هم زد و پس از چندی با دو خان بختياري به نامهاي ابوالفتح خان و عليمردان خان ائتلافی فراهم ساخت و کسی را که از سوی مادری از خاندان صفوي می‌دانستند، به نام ابوتراب میرزا را به شاهی برگزیدند.

در این اتحاد علیمردان خان نایب‌السلطنه بود و ابوالفتح خان حاکم اصفهان و کریم‌خان نیز سردسته سپاه بود. اما چندی که گذشت علیمردان خان، ابوالفتح‌خان را کشت و بر دیگر همراهش کریم‌خان هم شورید ولی سرانجام پیروزی با کریم‌خان بود. چندی هم با محمد حسن خان قاجار دیگر مدعی پادشاهی ایران درگیر بود که سرانجام سربازانش محمد حسن خان را در حالی که رو به گریز بود کشتند.

او بازمانده افغانهای شورشی را نیز یا تار و مار کرد و یا آرام نمود. سر انجام با لقب وکیل الرعایا (نماینده مردم) در ۱۷۵۰ به فرمانروایی بخش بزرگی از ایران به جز خراسان رسید که آن را به احترام نادرشاه در دست نوه او شاهرخ شاه باقی گذاشت.

کریم‌خان لري هوشمند و باتدبیر بود و به آرامش و رفاه مردم اهمیت می‌داد و به دانشمندان ارج می‌گذاشت. وی کارخانه‌های چینی‌سازی و شیشه‌گری در ایران احداث کرد. صنایع و بازرگانی در دوره وی رونق فراوان یافت. با این وجود غربیان وی را «پادشاهی بزرگ» نمی‌دانستند چرا که در دورهٔ زمامداری او به‌ایشان امتیازی داده نشد؛ البته او خود نیز چنین ادعایی نداشت و خود را وکیل الرعایا می‌خواند.

کریم‌خان با توجه به پیشه‌اش که سرپرستی ایل بود از نزدیک با مشکلات مردم آشنا بود و سپس سپاهی‌گری آن هم در ارتش نادری، که درگیر جنگهای پیاپی بود به او نشان داد که بار جنگ های پیاپی به دوش خراج مردم است؛ پس، بیشتر آرامش و درگیر نکردن کشور در درگیری‌ها را می‌پسندید تا مبادا آشوب و یا جنگی به کشور و مردم آسیب برساند